"Başkasının cebinden adalet dağıtmak" ifadesi, bir kişinin yasaları ihlal ederek veya hukukun üstünlüğünü hiçe sayarak, başka bir kişinin haklarını korumak veya adalet sağlamak için para veya başka kaynaklardan yararlanması anlamına gelir. Bu ifade, kişinin bir yasa dışı faaliyette bulunarak bir başka kişinin lehine kararlar aldığını veya bir başka kişinin hakkına tecavüz ettiğini ifade eder. Bu ifade ayrıca, bir kişinin kamu kaynaklarını, siyasi gücünü veya diğer imkanlarını kötüye kullanarak, hukuki süreçleri veya kararları manipüle ettiği durumlarda da kullanılabilir. Bu ifade, haksız ve yasadışı bir davranışı ima eder ve etik dışı bir hareket olarak görülür.
Söylem incelemesi
“Başkasının Cebinden Adalet Dağıtmak”
Hakaret DeğilAnlamı
Hukuki değerlendirme
Başkasının cebinden adalet dağıtmak kelimesi hakaret değildir.
Ceza ve yaptırım bilgisi
Bu başlık için yayımlanmış yaptırım bilgisi bulunmuyor.
Emsal kararlar
Avukat olan sanık tarafından temyiz dilekçesinde kullanılan ifadelerin (Yerel mahkeme ya geçinmenin ne demek olduğunu bilmiyor ya da ağır borç yükü altında, belki de on yıllar boyunca ezilme denen olgu hakkında en küçük bir fikri yok, yerel mahkeme bu anlayışla başkasının cebinden adalet dağıtmaya devam ediyor, bütün bunları da dosyada bulunmayan ama kendince ihdas ettiği kanıtlara dayandırıyor) TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı gibi değer yargısı niteliğine sahip olduğunun, bu itibarla somut bir fiil ya da olgu isnat etmek şeklinde kabul edilemeyeceğinin, ayrıca söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp eleştiri niteliğinde bulunduğunun, aksi düşüncenin suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına geleceğinin anlaşılması karşısında, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine hükümlülük kararı verilmesi kanuna aykırı...
Yargıtay 18. CD Esas: 2015/1393 Karar: 2015/1782 Tarih: 22.05.2015